Miał trzy lata, kiedy ją poznała – loki, ostrożne spojrzenie i pluszową żyrafę ściskającą jak zbroję. Gdy cztery lata, sama zaczęła nazywać mnie „tatusiem”, jakbym zawsze tak uderzyła na imię. Teraz ma trzynaście lat. Jej biologiczny ojciec pojawia się i znika jak brzydka pogoda. Wczoraj wieczorem był z nim, kiedy zaświecił się mój telefon:
„Czy możesz po mnie przyjechać?”
Podjechałem. był już na zewnątrz, z plecakiem przewieszonym przez ramię. Wsiadła, zapięła pasy i pytanie brzmiące:
„Czy mogę znowu powiedzieć do ciebie Tato? Tym razem naprawdę?”
Śmiałem się. Płakałem. Ścisnąłem jej dłoń. Pojechałem dalej.
Kiedy poznałem Zahrę, jej córka Amira powróciła w pieluchach. Jej biologiczny ojciec, Jamal, już gasł – prezent z jednego weekendu, miesiące później. Nie występuje, aby można było je znaleźć. Po prostu zostałem. Pierwszy ząb. Pierwsza grypa żołądkowa. Pierwsze łzy w szkole. Drobne zwycięstwa i ważne noce.
Któregoś dnia popołudnia, rozwiązanie w kuchni, krzyknęła:
"To, mój przyjacielu!"
