Wiedział, że kłamię.
Wiedziałem, że on wie.
Żaden z nas o tym nie wspomniał.
Do zmierzchu świat został zredukowany do oddechu, cienia i metalicznego posmaku strachu.
Zespół Patricii działał z cichą sprawnością, która sprawiła, że poczułem się jednocześnie bezpieczniejszy i bardziej bezużyteczny. Wyposażyli mnie w kamizelkę, słuchawkę i dali instrukcje tak proste, że aż obraźliwe: bądź w ukryciu, trzymaj się nisko, nie ruszaj się bez rozkazu, nie strzelaj, jeśli nie jesteś bezpośrednio zagrożony. Jeden agent pokazał mi, jak odbezpieczyć pistolet, który niechętnie mi wręczyli. Inny kazał mi dwa razy powtórzyć zasadę dyscypliny spustu.
Słyszałem te słowa.
Prawie żadnego z nich nie zapamiętałem.
Magazyn górował przed nami jak martwy statek, który osiadł na mieliźnie – ogromny, zardzewiały, czarny na tle błękitnego nieba. Wybite okna na wyższych piętrach odbijały światła portowe w rozbitych wiórach. W powietrzu unosił się zapach słońca, oleju i starego deszczu.
Dotarliśmy od strony wody przez kanał odwadniający wyłożony betonem i porośnięty chwastami.
