Moja córka zamknęła się w swoim wierszu, mówiąc: „Wiem, co widziałam”. Dowiedziałem się dlaczego, gdy postawiła mi ultimatum.

Przez wiele godzin siedziałem przed jej drzwiami i błagałem ją.

Penelope, proszę, porozmawiaj ze mną. Cokolwiek myślisz, że zrobiłem, możemy to rozwiązać. Proszę, kochanie, otwórz drzwi.

Cisza.

„Nie mogę czegoś naprawić, jeśli nie wiem, co jest zepsute” – powiedziałam, opierając czoło o zimne drewno. „Zawsze potrafiliśmy o tym rozmawiać, pamiętasz? Nawet kiedy w zeszłym roku stłukłeś mój ulubiony wazon? Nie byłam wtedy zła i nie będę teraz”.

„To nie jest jakiś głupi wazon!” krzyknął w końcu, jego głos był stłumiony, ale niewątpliwie bolał.