Połączenie zostało przerwane.
Nawet nie podziękował.
Oparłem się na krześle i wpatrywałem się w pusty ekran telefonu.
Dwie godziny. Lot 447. Obsługa bagażu, taśmociąg bagażowy numer trzy.
Spojrzałem na zegar wiszący na ścianie nad zlewem.
10:52
Jest wystarczająco dużo czasu.
Nalałam sobie kolejną filiżankę kawy, dodałam łyżeczkę cukru i otworzyłam wczorajszą gazetę na krzyżówce, której jeszcze nie rozwiązałam.
Siedem lat temu: odroczona gratyfikacja.
Dwanaście liter.
Odpowiedź przyjdzie do mnie z czasem.
Część szósta: Pułapka na lotnisku
O 14:15 usiadłem w swoim ulubionym fotelu z filiżanką świeżo zaparzonej herbaty Earl Grey i niedzielnym wydaniem „Spokane Review”.
Wczorajsza krzyżówka leżała już rozwiązana na moim stoliku kawowym.
Odroczoną gratyfikację nazywano „opóźnieniem”.
Mój telefon zawibrował na drewnianej powierzchni.
Ponownie imię Isabelli.
Pozwoliłem telefonowi zadzwonić.
Grudniowe słońce przeświecało przez okna mojego salonu, ogrzewając przestrzeń, w której spędziłam tyle samotnych wieczorów, rozmyślając nad ceną mojej hojności.
Dziś cisza wydawała się inna.
Zasłużony.
Specjalnie.
14:47
Telefon znów zawibrował.
Tym razem udało mi się zobaczyć przykład jego tekstu.
Tato, gdzie jesteś? Moi rodzice są…
Rozłączyłem się i wróciłem do działu sportowego.
Seahawks znów przegrali.
Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.
