Ogień grzał moją twarz, cieplej niż od lat.
Mój telefon zawibrował, gdy przyszedł SMS: prawdopodobnie Michael chciał przeprosić, albo Isabella potrzebowała pieniędzy na coś ważnego, np. nowe dekoracyjne poduszki.
Nie sprawdzałem tego.
Zamiast tego nalałem sobie szklankę tej dobrej whisky, butelkę, którą trzymałem na specjalną okazję, która nigdy nie nadeszła.
Dziś był wyjątkowy wieczór.
Podniosłem kieliszek za pusty pokój, za zdjęcie Marii stojące na kominku, za mężczyznę, którym kiedyś byłem i za mężczyznę, którym się stawałem.
„Wesołych Świąt” – powiedziałem i mówiłem poważnie.
Część piąta: Prowokacja Izabeli
Następnego ranka niebo się otworzyło, czyste i rześkie. Grudniowe słońce sączyło się przez okna w mojej kuchni, gdy delektowałem się drugą filiżanką kawy.
Po raz pierwszy od lat nie musiałem obliczać, ile pieniędzy zniknie z mojego konta w ciągu trzech dni.
Piwo Freedom smakowało lepiej niż kolumbijska mieszanka, którą ostatecznie kupiłem.
Mój telefon zadzwonił dokładnie o 10:47.
Imię Isabelli pojawiło się na ekranie niczym ostrzegawcza etykieta.
„Dennis” – powiedziała z nutą niecierpliwości, ledwo skrywaną w głosie – „chciałabym, żebyś odebrał moich rodziców z lotniska w Spokane. Ich lot z Portland przylatuje o drugiej”.
Ostrożnie odstawiłem filiżankę i obserwowałem, jak para unosi się ku sufitowi.
„Isabella, czy zapomniałaś o naszej wczorajszej rozmowie?”
Słuchaj, cokolwiek to było, musimy się teraz skupić na sprawach praktycznych. Moi rodzice potrzebują podwózki, a ty jesteś jedynym, który ma czas w ciągu dnia.
Okrucieństwo było szokujące.
Nie minęło nawet do dwudziestu czterech godzin, odkąd oświadczył, że nie jestem godzien dzielić kolacji wigilijnej z jego rodziną, a on oczekiwał, że będę ich osobistym szoferem.
„A ty mnie pytasz dlaczego…?” – zapytałem.
„Bo tak właśnie robi rodzina, Dennis. Pomagają sobie nawzajem”. W jego głosie słychać było irytację. „I bądźmy szczerzy. Nie jesteś moim rywalem. Jesteś na to za słaby. Więc wsiadaj do pickupa i ich zabierz”.
I oto jest: ostateczna zniewaga, przebrana za rozkaz.
„Które linie lotnicze?” zapytałem cicho.
Alaska Air, lot 447. Jestem przy odbiorze bagażu, alejka 3. I Dennis, czekają na kogoś, kto wie, jak prawidłowo obchodzić się z ich bagażami. Nie zawstydzaj nas.
Słyszałem, jak jej paznokcie uderzają o coś twardego, prawdopodobnie o granitowy blat, który zamontowałem, kiedy stwierdziła, że laminat nie jest odpowiednim materiałem do serwowania obiadów.
„Jasne” – powiedziałem. „Zajmę się wszystkim”.
No dobrze. I załóż coś porządnego. Może tę niebieską koszulę, którą miałeś na sobie na uroczystości ukończenia szkoły przez Michaela. Oni się takimi rzeczami przejmują.
