Moja córka zamknęła się w swoim wierszu, mówiąc: „Wiem, co widziałam”. Dowiedziałem się dlaczego, gdy postawiła mi ultimatum.

Podniosłem go drżącymi rękami.

Powiedział: „   Wiem, co widziałem. Nie udawaj, że to nieprawda”.

Moje serce zabiło mocniej.

Przykucnąłem bliżej drzwi. „Co myślisz, że widziałeś?”

Nic. Potem wyrwało mi się jeszcze jedno słowo.

Jeśli wróci dziś wieczorem, opowiem wszystkim, a szczególnie tacie, co wydarzyło się w garażu.

Trzęsły mi się ręce. Musiał nas widzieć dwie noce wcześniej. Nie powinien być w domu.

***