Zgodził się, po czym porozmawialiśmy jeszcze chwilę, zanim w końcu się przytuliliśmy.
To był ten rodzaj uścisku, który zrodził się z rozłąki. Lat, których nigdy nie przeżyliśmy. Płakałam. I on też.
„Mam twoje oczy, prawda?” zapytał, odsuwając się, żeby na mnie spojrzeć.
Mężczyzna stojący w domu swojej siostry | Źródło: Midjourney
„To prawda” – powiedziałam, śmiejąc się przez łzy. „I założę się, że i jego upór”.
Chyba wtedy Penelope nas zobaczyła. Byłem tak pochłonięty chwilą, że nawet nie usłyszałem, jak otwierają się boczne drzwi. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że patrzyła, jak jej matka całuje się z obcym człowiekiem.
***
Wróciłem na korytarz przed pokojem Penelope i usiadłem na podłodze z teczką w ręku. Zawierała ostatni list naszej matki i kilka dokumentów, które zebrałem od czasu, gdy Adam się pojawił.
