Niebo nad imponującą tequilową hacjendą „El Centenario” w sercu Jalisco przybrało barwę ciemnego fioletu, czarnego niczym sumienie zdrajcy. Wiatr wył z niepohamowaną furią, zrywając liście z najstarszych agaw i trzęsąc grubymi, glinianymi ścianami głównego domu. Jednak prawdziwy terror tej nocy nie pochodził z burzy. Doña Carmen, bezwzględna 78-letnia matriarcha, która żelazną ręką rządziła swoim imperium tequili, znajdowała się daleko od bezpiecznego schronienia w marmurowych komnatach. Była ciągnięta w kierunku najbardziej zdradliwego krańca jej ziem: przerażającej Barranca del Diablo, bezdennej przepaści, gdzie rzeka ryczała wściekle, gotowa pożreć wszystko, co wpadnie jej w paszczę.
Z nogami sparaliżowanymi od 10 lat z powodu udaru, Doña Carmen kurczowo trzymała się podłokietników swojego luksusowego wózka inwalidzkiego. Jej kostki były białe od nacisku. Glina z pól oblepiała jej delikatny wełniany szal, a lodowaty deszcz przyklejał jej srebrne włosy do twarzy.
„Valeria, na Matkę Boską z Zapopan, przestań! Co to za szaleństwo?” krzyknęła staruszka, czując, jak panika ściska jej gardło, choć jej głos ledwo mógł konkurować z grzmotem.
Waleria, jego synowa, nie zwolniła tempa. Była 35-letnią kobietą, znaną w całym regionie z wyniosłej urody i markowych ubrań, ale w błysku piorunów jej twarz przypominała twarz demona. Tusz do rzęs spływał jej po policzkach, zniekształcając rysy, a z przekrwionych oczu ciekła nienawiść, którą tłumiła od zbyt dawna. Pchała ciężki wózek inwalidzki, a jej szpilki grzęzły w czerwonawym błocie, ślizgając się i dysząc, ale z morderczą determinacją zmierzała naprzód ku otchłani.
„Mam już dość, arogancka staruszko! Mam dość żebrania o strzępy fortuny, która mi się prawnie należy!” – wyrzuciła z siebie Waleria, chrapliwie oddychając. „Spędziłam 15 lat znosząc twoje upokorzenia, serwując ci jedzenie, znosząc traktowanie mnie jak darmozjada, a wszystko dlatego, że mój beznadziejny mąż nie miał jaj, żeby odebrać spadek przed wypadkiem”.
Długi Walerii, zaciągnięte na tajnych arenach walk kogutów, przekroczyły 20 milionów pesos, a pożyczkodawcy już wyznaczyli nagrodę za jej głowę.
„Zapłacę ci wszystko! Dam ci północne ziemie, pieniądze, cokolwiek poprosisz…” – błagała Doña Carmen, czując pustkę w żołądku, gdy przednie koła wózka zaczęły stąpać po luźnych kamieniach na skraju klifu.
„Za późno na twoje jałmużny, teściowa” – Waleria wybuchnęła ostrym, obłąkańczym śmiechem, który poniósł się echem na wietrze. „Jutro, kiedy robotnicy rolni znajdą błotniste ślady stóp prowadzące do pustki, powiedzą, że biedna, szalona wdowa szukała zmarłego syna i się poślizgnęła. Co za pech w samą porę. A ja wreszcie będę absolutną panią całego tego imperium”.
Nie pozwalając jej odmówić ostatniej modlitwy, Valeria puściła hamulce i brutalnie pchnęła. Wózek inwalidzki przechylił się w pustkę, zawisając na ułamek sekundy w burzliwym powietrzu, a potem Doña Carmen zniknęła w całkowitej ciemności. Rozległ się przeraźliwy metaliczny brzęk uderzający o skały, a potem zapadła grobowa cisza rzeki pochłaniającej zbrodnię.
Valeria wygładziła mokry trencz, wymusiła triumfalny uśmiech i odwróciła się w stronę swojej ciężarówki, ćwicząc łzy, które wyleje za policję stanową. Ale ambitna kobieta popełniła fatalny błąd: uwierzyła, że jest sama. Zaledwie pięć metrów dalej, ukryta wśród kolców dzikiej agawy, drobna postać była świadkiem wszystkiego. To była Citlali, zaledwie ośmioletnia rdzenna dziewczynka, bosa i przemoczona. Od śmierci rodziców dziewczynka straciła mowę. Ale tej nocy, gdy Valeria odchodziła, ogromne oczy Citlali dostrzegły cichy jęk dochodzący z otchłani, a kiedy spojrzała w tamtą stronę, zobaczyła coś, co zmroziło jej krew w żyłach. Nie mogła uwierzyć w to, co miało się wydarzyć…
