Powoli, z wielkim wysiłkiem, coś zbudowałem. Miałem stabilną pracę, rutynę i nagle uświadomiłem sobie, że jutro nie jest już kwestią sytuacji kryzysowej. Mój syn dorastał. Był ciekawy świata, miły, inteligentny, a w jego wnętrzu było światło, które nadawało sens wszystkiemu.
Następnym razem widziałem moją macochę na pogrzebie mojego ojca.
Wyglądała na starszą i jakby mniejszą. Niemal raczyła na mnie spojrzeć, jakbym była tylko znajomą, a nie dziewczyną, którą wychowywały latami. Potem przykucnęła przed moim synem, patrzyła na niego przez dłuższą chwilę i przytuliła go.
„Wygląda zupełnie jak jego dziadek” – powiedział cicho.
I tyle. Nie przeprosił, nie wyjaśnił. Nigdy więcej nie rozmawialiśmy.
Kilka tygodni temu dostałem kopertę, która wyglądała na oficjalną, z napisem „pilne” napisanym dużymi literami. Prawie ją odłożyłem. Kiedy ją otworzyłem, ręce zaczęły mi się trząść.
